Posts

Where did love go?

  Nie wiem czy Ty też tak masz, szukam cały czas Wiem już nie odnajdę Cię, jestem całkiem sam Widzę tylko lekki deszcz, mgła i lasu cień Cmentarz marzeń u mych stóp, brak mi tchu A Ty leć, a Ty leć, i nie wracaj już Zostaw mnie, Zostaw mnie, Nie nękaj mnie, zniknij, precz Chciałbym móc powiedzieć to, prosto w Twoją twarz Nie mam siły ruszyć w dal, szukam ciągle Cię. Wiem, to ciągle niszczy mnie, rani serce me Twe wspomnienie w głowie mam, niszczy mnie A Ty leć, a Ty leć, i nie wracaj już Zostaw mnie, Zostaw mnie, Nie nękaj mnie, zniknij, precz Chciałbym wszystko zmienić i nie robić błędów tych, Naprawić każdą drobną rzecz, bardziej wspierać Cię Moja wina leży w tym, byłem sam, nie wspierałem też, Mimo wszystko muszę zostać tu i powiedzieć Ci: Proszę wróć, Proszę wróć, Nie zostawiaj mnie Jestem sam, Jestem sam, Całkiem sam, wszystko zabrano mi   Drogi Obserwatorze,   To będzie pewne podsumowanie. Przepełniają mnie najróżniejsze emocje i nie są to raczej pozytywne ich waria...

Coś się stało

  Zatopiłem się w krzyku ciszy mojej głowy, Nawet jeśli niezamknięty jestem w okowy, Moim sercem jedynie targa zmierzch, Czemu ciąży na mnie czyiś grzech? Chciałem ciszy, lecz jedynie krzyczę, Zaprzepaściłem nocną świetlistą włóczęgę, Teraz kroczę suchym wytartym szlakiem, Roztwoniona nadzieja zastąpiona strachem. Zagrzeb mnie w grobie moich wspomnień, Widzę jedynie przeszłości zjawy wołanie, Chciałbym się wznieść, z cynizmem i nadzieją, Lecz siły nie mam, spotykam się z barierą. Wspomnień żal zabiera gniew i radość, Wizje i głosy mijają mnie, bezradność, I wiem, że znajdę, choć przestałem się kłócić, Nie ma miejsca, do którego mógłbym wrócić.    Drogi Obserwatorze,  Więc minęły wieki i eony. Zniknęliśmy. Wróciłem sam. Ciągle niczym nieszczęśliwa koniczyna, zabawka bez przyszłości, rozczarowany życiem i niezmiernie zawiedziony. Bez nadziei i rozzłoszczony na samego siebie. Czuję się jakbym zaprzepaścił wszystko o co walczyłem. The war is over, we lost - powiedzi...

Come Join the Murder

  Kiedy zapada zmrok, a chwila zatrzyma we mnie ostatni dech, Wtedy ostatni raz zaśpiewa nad moją głową jednooki kruk, Kiedy spoglądam w toń, zobaczę puste oczy i wyschnięty mech, Wtedy jedynie zdołam pokonać się, bo to mój największy wróg.     Drogi Obserwatorze!   W zasadzie mam podobny problem jak poprzednio. Mam zamysł, ale myśli zlewają mi się w wodospad. Wodospad porażek, tak w każdym razie mi się zdaje. Gdy zacząłem to pisać, to się działo wczoraj, ale w miarę czasu pewnie ta chwila będzie się oddalać. W każdym razie zostańmy przy wczoraj. Wczoraj wracałem z pewnego kraju. Droga dłuży się, a powieki ciężkie są. Najpierw dużo muzyki, bo muzyka jest życiem, tętnem, chwilą, czasem i przestrzenią. Muzyka dyktuje to co serce chce powiedzieć, wyraża to co dusza mówi, a także przekazuje w niewerbalny sposób myśli. Tak w każdym razie to zawsze widziałem, już od dawna dobierałem muzykę względem moich doznań, bardzo świadomie i bardzo ważna była dla mnie chwila i komfor...

Koniec przeszłości

Z ósmego spoglądam na kapiące krople wody, Jedna po drugiej, jakby świat się miał skończyć, A ja widzę swoje odbicie, już nie aż tak młody, Tonę, w deszczu, w myślach, chciałbym to wyłączyć, Zapadam się codziennie w piaski wspomnień i czasu, Liczę na zmianę, nie zmieniając się właściwie wcale, Ten wieżowiec, nieatrakcyjny i szary, mnóstwo hałasu, Jak cudownie byłoby opaść, jak te krople w chwale, Macham nogami i nic mnie nie trzyma, lekkomyślnie, Spoglądam i patrzę, lecz od dawna już nie widzę, Choć otoczony ludźmi, to zamknięty, niczym Lśnienie, Od wielu lat już spadam, to codziennie się jeszcze budzę.   Drogi Obserwatorze,   Nie spodziewałem się, że będę kolejny list pisać, ale taka już kolej rzeczy. Najpierw podejmuję decyzję. Męczę ją w głowie przez całe tygodnie, następnie rezygnuję lub odkładam na potem. Analiza konsekwencji . Często patrzę w przeszłość, wspomnienia lubią wracać, mieszać się w snach, straszyć całymi dniami. Niekiedy to właśnie one, mimo, że mniej krwawe ...

Kółko wzajemnego wsparcia - Requiem for Nana

  Więc przyszedł czas, w krwi z moich ust gdy zaciągam się brudnym powietrzem  spływa kropla potu, po policzkach do chust moje ciało jakby tchnięte martwym ostrzem  Myśli pełne władzy i żądzy, nagle wstrzymane patrzę na siebie z góry, widzę tylko pustkę  puste słowa, jedynie obietnice niedotrzymane niczym ptak przelatuję od mózgu, aż po trzustkę  Wzrok pusty, oczy martwe, myśli kołaczą dokoła w sercu jest tylko jedna obietnica, pragnienie  żeby się wyrwać, wzlecieć do góry, taka moja wola lecz jeszcze zostanę, aby pozostało chociaż wspomnienie. Drogi Obserwatorze, wiedz, że myślę o różnych rzeczach, jak to mam w zwyczaju. Są takie drogi, które prowadzą do celu, niczym tory, nie można skręcić, oczywiste są bocznice, rozjazdy, które prowadzą do innych konkretnych celów. Natomiast te tory nie są dla mnie. Jestem zagubionym w lesie dzieckiem. Takim, które spędza już piątą noc w ciemności, bez mapy, kompasu, nadziei i pożywienia. Na skraju poddania się, gdziekol...

Noc i poranek

Dawno przebrzmiał bezpieczny brzeg, Choć nie uciekałem od niego wcale, Już nawet nie słyszę szumu drzew, Zapatrzony jestem w dal wciąż i stale, Przy dobrym wietrze mija czas, Na złych falach, w tratwie dziurawej, Myśli moje wciąż nie imają się Was, Domy o tynkach z masy szarawej, Zaś gdy patrzę wprost przed siebie, Mgłą, smogiem i zasłonięta przestrzeń, Ciągle próbuję dostrzec Ciebie, Lecz jedyne co widzę, to bezkresu cień. Drogi Obserwatorze, Piszę do Ciebie ten list, z pewnością nie pierwszy, może ostatni. Nie jest ani noc, ani nie robię tego ukradkiem. Siedzę i rozpraszam się jedynie. Tak wyglądają moje ostatnie tygodnie. Brak mi skupienia. Brak mi stabilności, jak konstrukcja rzucona na wiatr, bez fundamentu. Wprost wyrwana z zupełnie innej skały. Fakt, zarobaczonej, niczym klif opadający do morza. Mimo wszystko, aby się zakorzenić trzeba czasu. Czasu, którego mam tak mało. Mimo wszystko widzę, widzę śmiało, że gdybym dał się i został na klifie, to runąłbym. Może bym żałował, może ...

Cisza

Pozwól ciszy trwać,  W Twojej głowie rozlać się, Pod powieki ciemność wpuść,  Niech się dzieje to co ma się dziać, W drodze stąd do nigdy przestań trwać, Pozwól drodze skończyć się, Nawet kiedy myślisz, że już czas, Nie bądź już ciężarem, zarzuć pas, Gdy już zaśniesz, naciesz się i trwaj, Zobacz jak wszystko samo rozwiązuje się, Powiedz tylko czy tak długo czekać chcesz? Pod powieki ciemność wpuść. Pozwól ciszy trwać.   Drogi Obserwatorze,   Minęły kolejne dni, mijają kolejne tygodnie. Właśnie kończy się zima. O dziwo śnieg trwał dłużej, niż zazwyczaj. Nieco ponad miesiąc gleba była przyprószona białym puchem. A teraz ciepło rozlewa się po ziemi. Z zewnątrz wszystko wygląda cudnie. Jakby mogło dalej trwać. Jakby mogło napawać zrozumieniem, ambicją, chęcią życia. Ale jednak coś blokuje drogę. Chcę trwać, próbować, starać się. Wszystko idzie nie tak. Wszędzie blokady. Mury. Rozciągają się pochmurne chmury. Już nawet nie czuję się sobą. Czuję się cieniem. Codziennie zap...

Brak Lisa

W ciszy zrodzony, niemy krzyk bezmocy, Za chwilę uderzy, choć jeszcze o tym nie wie, Choć wyszedł mi przez fałdy w mózgu, Z cicha, bo jak inaczej? Nikomu nic nie powie, Z mych ust wydycham mgłę krwi, w słowa obróconą, Zaledwie zalążek słów, niemniej ostrych niczym brzytwa, Zakładam zbroję, nie patrzę w lustro, nie patrzę nigdzie, Widzę tylko oczami wyobraźni jak coś mnie za kark chwyta, Pustka, nicość, czy coś więcej nas czeka? Czy tak nie wygląda życie?  Te całe tygodnie pomiędzy radosnymi momentami...? Niektórzy umierają w wieku lat dwudziestu, inni nie rodzą się wcale.   Drogi obserwatorze!   Choć przyszedł czas mrozów, białego zimna, to jednak w sercu zawsze zostaje taki lodowaty okruch. Ciągle coś co przeszkadza w byciu szczęśliwym. Coś co budzi się razem z zachodem słońca. Myśli. Niepokojące. Budzące gorycz. Nawet kiedy są absurdalne, to z kompulsją się pojawiają. Ciągle i wciąż. Sen się oddala, czuję się jak na pustym peronie widząc odjeżdżający pociąg. A panowie ...

Rollercoaster

Dźwięk w głowie, ćmiący bólu, szmerze między uszami, Powiedz dlaczego nie odchodzisz, tylko zostajesz z nami? Czaisz się za oczami, w mgle stworzonej z krwi i myśli, Niczym czarne krwinki, rozwijasz się jak kwiat wiśni, Odejdziesz, a razem z Tobą ja, każdym krokiem coraz bliżej, Nikomu już nie patrzę w oczy, między skrońmi coraz gorzej, Gdy światła zgasną, a nikt nie będzie pytał, jedyne w głowie Myśli, które siedzą od dawna, niczym zator, a całe ich mrowie...   Drogi Obserwatorze,     Dlaczego ten scenariusz toczy się w kółko i bez przerwy. Już to przerabiałem. Wiele razy. Dziesiątki. Setki. Tysiące. Dlaczego ciągle to wraca? Ciągle myśli, setki, pojedyncze, słabsze, mniejsze, silniejsze, większe. Nie codziennie, acz często. Wsiadam do auta. Jadę przed siebie. W lesie. Lekko zacieniony, korony drzew dają słodki cień. Kręta droga. Gęsto rosną drzewa. A w głowie myśl, żeby nie trzymać się drogi. Jechać prosto zamiast skręcić w lewo. Prosto w skarpę. Motywacji przecież nie ...

Club 27 - Why Not?

14 W progresji porażek, w śmierciodajnej sile zdarzeń /dG coraz dalej bezpieczny brzeg, oddala się od marzeń /GE opuszcza bezradnie dłonie, myśli w szczątki rozdziera /a taniec śmierci wszystko pochłonie, lęk onieśmiela  /Fis przenajskrysze pragnienie, pomóż mi wielki Boże /CG daj zapomnienie - przecież gorzej już być nie może / GE   Dlaczego nie spróbować? Mogę jeszcze żałować? / aC Kiedy odejdzie i dzień, progresja zapętli się /aC Więc dlaczego nie spróbować, dlaczego nie? /GE 12   Dno niepięknej kontury, umieram wciąż próbując /dG chociaż brak mi brawury, zdycham tu rezygnując /GE oczy me cienie spowiły, leżę, analizuję / a ciągle braknie mi siły, powoli w środku gniję /Fis dostrzegam mą dumę - ona pęka utrapiona / CG niezliczone katusze. Granica przekroczona /GE Dlaczego nie spróbować? Mogę jeszcze żałować? / aC Kiedy odejdzie i dzień, progresja zapętli się /aC Więc dlaczego nie spróbować, dlaczego nie? /GE 12   Drogi Obserwatorze! Janis Joplin, Jimi Hendrix, Ji...

Happy New Year

  W głowie cienie, na dworze mróz, Ciągle się snuje w mojej głowie kurz, Nie potrafię, byś może nawet nie umiem, Czego nie zrobię, tego nie powiem, Zatem w drogę, mój partnerze w niedoli, Choć możesz się śmiać ze mnie do woli, Chciałbym choć raz zaznać smaku drogi, Bo mnie niewiele już dzieli od podłogi. Drogi Obserwatorze! Mija czas, a nowy rok już zastał. Mimo nowych chęci, szerokości i dobrej woli, czuję się słabszy niż kiedykolwiek. Choć fizycznie staram się jakoś trzymać, to każdy oddech sprawia mi trudność, jakbym walczył o kolejne kilka sekund. Ból głowy od wielu dni nie ustaje. Nawet leki przestały działać, w tle jakby wszystko się działo. Czasem mam wrażenie, jakbym miał wypluć płuca. A jednak mija dzień za dniem. Snu coraz mniej. Zasnąć nie mogę, budzę się nad ranem. W międzyczasie tylko drzemię. A teraz tylko użalam się tutaj, bo mnie tutaj nikt nie znajdzie. Co najwyżej starsze myśli, które przelewam. Nie tego rzeczywistego mnie. Ten rzeczywisty, prawdziwy, siedzi pod s...

Burza w głowie

  W gęstwinie zarośli, pomiędzy dniem a nocą, Kłębi się mgła zadumy, niczym znoszony kapelusz, Bezdechem zatrzymuje powiew wiatru swoją mocą, W taki sposób, że nawet nie wzniesie się kurz, Dniem rozstąpią się drzewa, światło zawita, Nocą zaś w luźnej ciemności zgubić się można, W międzyświecie kwiat niezgody na skraju zakwita, Przeciwieństwo międzyczasu zatrzymuje morza, W równowadze niezmiernej świat żyje, Gdy raz się ową zaburzy, nic już jej nie wróci, Od środka każdy pęk, każda gałązka gnije, A co spokój zachęca, to jedynie wewnątrz się kłóci.   Drogi Obserwatorze, Właśnie kończą się święta. Pojawia się pierwszy błysk na niebie. Co ciekawe, nigdy specjalnie nie czułem tej magii, a nawet jeśli to już dawno nie pamiętam tych czasów. To tak jakbym już dawno opuścił tamten świat. Nie pamiętając początków, ni końca. Pamiętam wciąż jak wirują płatki śniegu, nostalgicznie, spokojnie, odbijają się w świetle latarni. Tak jakoś mi się zawsze kojarzyło ze spokojem. Ciszą. I ja chciał...

Big Hard Sun

  Drogi Obserwatorze , Już za rogiem święta. A właśnie mija jeden z trudniejszych miesięcy i z pewnością najtrudniejszy rok w moim życiu. Pożegnałem z życia osobę, która była częścią mojego życia przez parę ostatnich lat. Wiele ścieżek przeszliśmy, często się biliśmy o to która powinniśmy przejść. I właśnie to nas zgubiło, brak wspólnej ścieżki. Przyszedł moment kiedy rozeszły się i kiedy ja poszedłem dalej swoją, ona poczuła się zagubiona. Dostała ode mnie wszystkie narzędzia żeby torować dalej swoją drogę, która chciała przeze mnie torować. Teraz trzeba działać. Ja natomiast ciągle i wciąż gubię się w myślach. Idę w pewnym, bliżej nieznanym kierunku. Spoglądam na to jak wali się domek z kart, który budowałem od śmierci mojego taty. Jakby wydarzenia sprzed miesiąca były pewna klamrą. Między śmiercią mojego taty i mojej mamy wszystkie wydarzenia po drodze, studia, związek, każda praca, to było gubieniem się we mgle, aby poradzić sobie z tym co życie dla mnie szykuje. Wciąż w nocy w...

Into the wild

Zahaczyłem o czubek góry lodowej, Wspiąłem się na szczyt, rozejrzałem się, Doświadczyłem dotyku ręki chłodnej, Sponiewierany, brudny, zawsze w trasie, Lecz gdy rozejrzałem się dookoła, nie byłem sam, Nieopodal pojawił się ktoś, jak ciepły podmuch wiatru, Lot bez tchu, stan bliski niebytu, ale wszystko z siebie dam, Łąki, niegdyś czarne i puste, odzyskują barwy pozbawione filtru. Choć burza nadal goni, jakby na granicy światów mózg mi wrzał, To jednak moje oczy zwrócone są ku lepszej przyszłości, Na granicy zmiany przepełniony goryczą i szczęściem będę stał, Muzyka zawsze pomaga, ale to nie ona w moim sercu teraz gości.    Drogi Obserwatorze, lub raczej obserwatorko,   Ostatni tydzień pokazał jak życie może się zupełnie zmienić. Wiesz co? Podobają mi się te zmiany. Serce bije teraz nieco szybciej, jem jakby odrobinę mniej, ale jakby w moich oczach znowu zaczynają pojawiać się barwy. Jakby ktoś dolewał odrobinę tęczy prosto w rogówki. Choć teraz jest bardzo niepewny czas dl...

I'd like to fly, but my wings have been so denied

W progresji porażek, w niekończącym się wirze zdarzeń, Ciągle i wciąż, brak mi tchu, brak mi wytchnienia, Kiedy już zabraknie nocy i jakichkolwiek skojarzeń, Czas mi odbiera ciągle rozrzucone po świecie marzenia, W chwili, gdy niebo jeszcze spogląda na nas z góry, Gdy powstaje niebanalny wiatr i podmuch nadziei, Czas nieubłaganie do przodu leci, rozbijając się o mury, Spotkamy się wszyscy na niekończącej się pustej kniei. Drogi Obserwatorze! Przyszedł kolejny dzień, kolejna rozterka. A za nim kolejna i wciąż niekończąca się linia zdarzeń, horyzont porażek, niespełnionych marzeń, zapomnianych celów, zaprzepaszczonych chwil. Z każdym dniem żałuję coraz więcej, a żal w końcu przygniecie mnie całego, jak już i tak nie do końca stabilne nogi się ugną. Wszystkie podpory, jedna po drugiej, jakby miało nie być jutra, spadają, uciekają, wymykają się z rąk. Im bardziej tonący człowiek, tym bardziej chwyta się wszystkiego. Lub działa autodestrukcyjnie. Lub to i to. W zależności od chwili. Gdy myś...

Amfiteatr porażek

Kiedy ściemnia się, stworzyłem obraz swojej osoby, Spoglądałem na drzewa, jeziora, słuchałem wiatru,  Potem nastąpiła przemiana, cięcie w tył głowy, Jakbym szedł na przedstawienie do amfiteatru, Widząc swoją osobę, komiczną, nieśmieszną, Jakby błąkała się, z każdym krokiem tracąc marzenia, Zachodząc dalej, w ścieżkę niebezpieczną, Gubiąc się za potokiem myśli, tracąc moc wyrażenia.   Drogi Obserwatorze,   Po raz kolejny spoglądam w lustro. Widzę jakby świat był coraz bardziej przezroczysty, nienamacalny. Oddaję się temu w pełni, jak kiedyś. Ciągle myślę o zmianach, które mnie czekają. Ja ich wyczekuję, a one na mnie wcale nie czekają. A kiedy robię krok, to czuję się jakbym odbijał się od muru. I to nie jeden raz. Jakbym został zamknięty w bańce, z której nie ma wyjścia. Chcę zmienić wszystko, a sił mam niewiele. Niszczącą miarą patrzy na mnie ktoś z niebytu i jakby starał się zrobić wszystko, żeby mi przeszkodzić. A może tą osobą jestem ja sam, we własnej osobie? Może z ...

Po latach

Widzę, że wraz z wiekiem, nie tylko wino dojrzewa, Dojrzewa także myśl o samym sobie, o wielkie nieba, Ale jeszcze nie wpadajmy w megalomanie, Bo w ciemności chowają się przeszłości cienie.     Drogi Oberwatorze! Minęły lata, a ja wracam niczym bumerang. Z górki w dół, z dołu w górki. Sinusoida. Niezmiennie ta sama, choć amplituda się zmieniła, to nadal definiuje mnie przez całe moje życie. Teraz siedzę, jakbym czekał na poklask, z kieliszkiem wina. Rozmyślam o tym co się właśnie dzieje. Dlaczego trafiłem w ten punkt w życiu, co sprawiło, że z prosperującej młodej osoby nagle staczam się w dół. Powoli tracę grunt pod nogami. Niemniej widzę jakby to był most zwodzony. Niestabilny, niebezpieczny, dawno nie konserwowany, ale prowadzi na jakiś drugi brzeg. Prowadzi, prawda?  Długo siedziałem nad swoimi myślami, zastanawiając się dokąd mogę pójść, co mogę zrobić. Zaprzepaściłem część siebie. Tą, której nienawidziłem, ale ona była zespolona razem z tą, którą kochałem. Minęło be...