Big Hard Sun

 Drogi Obserwatorze,


Już za rogiem święta. A właśnie mija jeden z trudniejszych miesięcy i z pewnością najtrudniejszy rok w moim życiu. Pożegnałem z życia osobę, która była częścią mojego życia przez parę ostatnich lat. Wiele ścieżek przeszliśmy, często się biliśmy o to która powinniśmy przejść. I właśnie to nas zgubiło, brak wspólnej ścieżki. Przyszedł moment kiedy rozeszły się i kiedy ja poszedłem dalej swoją, ona poczuła się zagubiona. Dostała ode mnie wszystkie narzędzia żeby torować dalej swoją drogę, która chciała przeze mnie torować. Teraz trzeba działać. Ja natomiast ciągle i wciąż gubię się w myślach. Idę w pewnym, bliżej nieznanym kierunku. Spoglądam na to jak wali się domek z kart, który budowałem od śmierci mojego taty. Jakby wydarzenia sprzed miesiąca były pewna klamrą. Między śmiercią mojego taty i mojej mamy wszystkie wydarzenia po drodze, studia, związek, każda praca, to było gubieniem się we mgle, aby poradzić sobie z tym co życie dla mnie szykuje. Wciąż w nocy widzę zapadnięte oczy matki, zwisająca skórę, brak mięśni i tylko słowa "boli mnie to, że tak to właśnie się kończy". Tak się od paru dni czuje. Jak nigdy nie zgadzałem się z moja matka, tak teraz jest mi ona bliższa niż kiedykolwiek. Brakuje mi tych telefonów, żeby posłuchać jej ciągłego narzekania na te same rzeczy, obiadów, które ochoczo przygotowywała i brak ogródek w przekazaniu swoich myśli bez żadnego zastanowienia. I myślę że każda z tych rzeczy poniekąd odziedziczyłem, jak każde dziecko od rodzica, z chęcią bierze najgorsze cechy, tak i ja z chęcią wziąłem rozrzutność, brak taktu i naiwną dobroć. 

Ale teraz czuję że są pewne zmiany. Pojawiła się osoba, z którą czuje się swobodnie. Spędzamy sporo czasu. Owszem, to zupełnie inna relacja niż poprzednia i obiecałem sobie, że nie będę popełniał błędów takich jak wcześniej. Nie chcę być głową, która decyduje i zmusza, nie chce być głosem decydującym, nie chce podejmować za kogoś decyzji. Chce dążyć do jakiegoś celu, iść, żyć z pasją i uczyć się. Jak najmniej wegetować i tak bym chciał spędzić pozostały mi tu czas. Bo co zostanie po mnie? Cisza i ogień, wytchnienie mimo spraw. A jednak chciałbym pisać, chciałbym tworzyć, chciałbym zwiedzić jak najwięcej, a potem osiąść gdzieś i odpocząć. Ile ludzi tak robi? Całe mnóstwo. A co z tego przyjdzie? Doświadczenia. Czym jest życia? Życie jest ciągłością doświadczeń. A jaki sens ma życie? Zdobywać z kimś te doświadczenia. Chyba nawet wiem z kim bym chciał te doświadczenia zbierać i analizować. 



Lis przebiegł przez ulicę. Rzucił się w zupełnie innym kierunku niż zamierzał. Nie przejrzał się. Mogło go coś potrącić, ale tym razem nic się nie stało. Młody, a głupi. Zupełnie niespodziewanie pobiegł w inną stronę. Zobaczył coś. Poczuł. Usłyszał. Biegł ile miał sił w swoich kruchych łapkach. Co jakiś czas kapały mu łzy z oczu. Żal. Smutek. Tęsknota. To co czuł przez ostatnie tygodnie przerastało go. Malutkie serduszko z pewnymi wadami waliło mu w klatce piersiowej. Marzył o tym, żeby się w końcu zatrzymało. Marzył o tym, żeby coś zakończyło jego cierpienie. W małej główce roiło się od wielu niepotrzebnych pytań. O tej lisce, którą zostawił. O tym czasie, który przeminął. O nawet najmniej interesujących rozmowach, które nigdy nie wrócą. Miał ochotę przestać. W końcu ktoś postanowił się nim zainteresować. Pewna istota z nieznanych kręgów, tam gdzie nigdy nie chadzał. Tam gdzie nigdy nie śmiał nawet położyć swojej łapki. Stamtąd przyszła pewna istota, która postanowiła chwycić go i zaprowadzić dalej. Niczym orędownik. Opowiedział jej o tym jak kocha naturę, o tym jak nie cierpi samotności, o tym jak wiele znaczy dla niego oddanie i wierność, a ona słuchała. Akceptowała takiego jakim on był. A on się przywiązał. Bo skrzywdzone stworzenia akceptują o wiele prościej. Szybciej. Bezwarunkowo. Potrzebują akceptacji i tam gdzie pojawia się akceptacja tam one chcą przebywać. Nawet jeśli mogą być przy tym krzywdzone. To nie był prosty czas dla liska. Ale pewna kotka chwyciła go za pyszczek. Pocałowała. Powiedziała, że wszystko będzie dobrze. On jej uwierzył. Z całego serca. Ruszył jej śladem, choć tempo było szybkie, a razem z tym tempem rósł temperament, rozmowy przybierały różnych brzegów. Choć męczyły go wspomnienia. Niekiedy nawet echa przeszłości go dopadały, to trzymał się kurczowo swojej nowej towarzyszki. Wierząc, że teraz będzie inaczej. Że jak się bardziej postara. Pozwoli na więcej. Pomogą sobie nawzajem. Przejdą przez trudny czas to będzie w końcu dobrze. Kijek i marchewka. Ale wierzył w to całym swoim skrzywionym serduszkiem. I wierzy do dzisiaj.

Alexander

Comments

Popular posts from this blog

Cisza

Coś się stało

Where did love go?