Burza w głowie
W gęstwinie zarośli, pomiędzy dniem a nocą, Kłębi się mgła zadumy, niczym znoszony kapelusz, Bezdechem zatrzymuje powiew wiatru swoją mocą, W taki sposób, że nawet nie wzniesie się kurz, Dniem rozstąpią się drzewa, światło zawita, Nocą zaś w luźnej ciemności zgubić się można, W międzyświecie kwiat niezgody na skraju zakwita, Przeciwieństwo międzyczasu zatrzymuje morza, W równowadze niezmiernej świat żyje, Gdy raz się ową zaburzy, nic już jej nie wróci, Od środka każdy pęk, każda gałązka gnije, A co spokój zachęca, to jedynie wewnątrz się kłóci. Drogi Obserwatorze, Właśnie kończą się święta. Pojawia się pierwszy błysk na niebie. Co ciekawe, nigdy specjalnie nie czułem tej magii, a nawet jeśli to już dawno nie pamiętam tych czasów. To tak jakbym już dawno opuścił tamten świat. Nie pamiętając początków, ni końca. Pamiętam wciąż jak wirują płatki śniegu, nostalgicznie, spokojnie, odbijają się w świetle latarni. Tak jakoś mi się zawsze kojarzyło ze spokojem. Ciszą. I ja chciał...