Posts

Showing posts from December, 2020

Burza w głowie

  W gęstwinie zarośli, pomiędzy dniem a nocą, Kłębi się mgła zadumy, niczym znoszony kapelusz, Bezdechem zatrzymuje powiew wiatru swoją mocą, W taki sposób, że nawet nie wzniesie się kurz, Dniem rozstąpią się drzewa, światło zawita, Nocą zaś w luźnej ciemności zgubić się można, W międzyświecie kwiat niezgody na skraju zakwita, Przeciwieństwo międzyczasu zatrzymuje morza, W równowadze niezmiernej świat żyje, Gdy raz się ową zaburzy, nic już jej nie wróci, Od środka każdy pęk, każda gałązka gnije, A co spokój zachęca, to jedynie wewnątrz się kłóci.   Drogi Obserwatorze, Właśnie kończą się święta. Pojawia się pierwszy błysk na niebie. Co ciekawe, nigdy specjalnie nie czułem tej magii, a nawet jeśli to już dawno nie pamiętam tych czasów. To tak jakbym już dawno opuścił tamten świat. Nie pamiętając początków, ni końca. Pamiętam wciąż jak wirują płatki śniegu, nostalgicznie, spokojnie, odbijają się w świetle latarni. Tak jakoś mi się zawsze kojarzyło ze spokojem. Ciszą. I ja chciał...

Big Hard Sun

  Drogi Obserwatorze , Już za rogiem święta. A właśnie mija jeden z trudniejszych miesięcy i z pewnością najtrudniejszy rok w moim życiu. Pożegnałem z życia osobę, która była częścią mojego życia przez parę ostatnich lat. Wiele ścieżek przeszliśmy, często się biliśmy o to która powinniśmy przejść. I właśnie to nas zgubiło, brak wspólnej ścieżki. Przyszedł moment kiedy rozeszły się i kiedy ja poszedłem dalej swoją, ona poczuła się zagubiona. Dostała ode mnie wszystkie narzędzia żeby torować dalej swoją drogę, która chciała przeze mnie torować. Teraz trzeba działać. Ja natomiast ciągle i wciąż gubię się w myślach. Idę w pewnym, bliżej nieznanym kierunku. Spoglądam na to jak wali się domek z kart, który budowałem od śmierci mojego taty. Jakby wydarzenia sprzed miesiąca były pewna klamrą. Między śmiercią mojego taty i mojej mamy wszystkie wydarzenia po drodze, studia, związek, każda praca, to było gubieniem się we mgle, aby poradzić sobie z tym co życie dla mnie szykuje. Wciąż w nocy w...

Into the wild

Zahaczyłem o czubek góry lodowej, Wspiąłem się na szczyt, rozejrzałem się, Doświadczyłem dotyku ręki chłodnej, Sponiewierany, brudny, zawsze w trasie, Lecz gdy rozejrzałem się dookoła, nie byłem sam, Nieopodal pojawił się ktoś, jak ciepły podmuch wiatru, Lot bez tchu, stan bliski niebytu, ale wszystko z siebie dam, Łąki, niegdyś czarne i puste, odzyskują barwy pozbawione filtru. Choć burza nadal goni, jakby na granicy światów mózg mi wrzał, To jednak moje oczy zwrócone są ku lepszej przyszłości, Na granicy zmiany przepełniony goryczą i szczęściem będę stał, Muzyka zawsze pomaga, ale to nie ona w moim sercu teraz gości.    Drogi Obserwatorze, lub raczej obserwatorko,   Ostatni tydzień pokazał jak życie może się zupełnie zmienić. Wiesz co? Podobają mi się te zmiany. Serce bije teraz nieco szybciej, jem jakby odrobinę mniej, ale jakby w moich oczach znowu zaczynają pojawiać się barwy. Jakby ktoś dolewał odrobinę tęczy prosto w rogówki. Choć teraz jest bardzo niepewny czas dl...

I'd like to fly, but my wings have been so denied

W progresji porażek, w niekończącym się wirze zdarzeń, Ciągle i wciąż, brak mi tchu, brak mi wytchnienia, Kiedy już zabraknie nocy i jakichkolwiek skojarzeń, Czas mi odbiera ciągle rozrzucone po świecie marzenia, W chwili, gdy niebo jeszcze spogląda na nas z góry, Gdy powstaje niebanalny wiatr i podmuch nadziei, Czas nieubłaganie do przodu leci, rozbijając się o mury, Spotkamy się wszyscy na niekończącej się pustej kniei. Drogi Obserwatorze! Przyszedł kolejny dzień, kolejna rozterka. A za nim kolejna i wciąż niekończąca się linia zdarzeń, horyzont porażek, niespełnionych marzeń, zapomnianych celów, zaprzepaszczonych chwil. Z każdym dniem żałuję coraz więcej, a żal w końcu przygniecie mnie całego, jak już i tak nie do końca stabilne nogi się ugną. Wszystkie podpory, jedna po drugiej, jakby miało nie być jutra, spadają, uciekają, wymykają się z rąk. Im bardziej tonący człowiek, tym bardziej chwyta się wszystkiego. Lub działa autodestrukcyjnie. Lub to i to. W zależności od chwili. Gdy myś...

Amfiteatr porażek

Kiedy ściemnia się, stworzyłem obraz swojej osoby, Spoglądałem na drzewa, jeziora, słuchałem wiatru,  Potem nastąpiła przemiana, cięcie w tył głowy, Jakbym szedł na przedstawienie do amfiteatru, Widząc swoją osobę, komiczną, nieśmieszną, Jakby błąkała się, z każdym krokiem tracąc marzenia, Zachodząc dalej, w ścieżkę niebezpieczną, Gubiąc się za potokiem myśli, tracąc moc wyrażenia.   Drogi Obserwatorze,   Po raz kolejny spoglądam w lustro. Widzę jakby świat był coraz bardziej przezroczysty, nienamacalny. Oddaję się temu w pełni, jak kiedyś. Ciągle myślę o zmianach, które mnie czekają. Ja ich wyczekuję, a one na mnie wcale nie czekają. A kiedy robię krok, to czuję się jakbym odbijał się od muru. I to nie jeden raz. Jakbym został zamknięty w bańce, z której nie ma wyjścia. Chcę zmienić wszystko, a sił mam niewiele. Niszczącą miarą patrzy na mnie ktoś z niebytu i jakby starał się zrobić wszystko, żeby mi przeszkodzić. A może tą osobą jestem ja sam, we własnej osobie? Może z ...

Po latach

Widzę, że wraz z wiekiem, nie tylko wino dojrzewa, Dojrzewa także myśl o samym sobie, o wielkie nieba, Ale jeszcze nie wpadajmy w megalomanie, Bo w ciemności chowają się przeszłości cienie.     Drogi Oberwatorze! Minęły lata, a ja wracam niczym bumerang. Z górki w dół, z dołu w górki. Sinusoida. Niezmiennie ta sama, choć amplituda się zmieniła, to nadal definiuje mnie przez całe moje życie. Teraz siedzę, jakbym czekał na poklask, z kieliszkiem wina. Rozmyślam o tym co się właśnie dzieje. Dlaczego trafiłem w ten punkt w życiu, co sprawiło, że z prosperującej młodej osoby nagle staczam się w dół. Powoli tracę grunt pod nogami. Niemniej widzę jakby to był most zwodzony. Niestabilny, niebezpieczny, dawno nie konserwowany, ale prowadzi na jakiś drugi brzeg. Prowadzi, prawda?  Długo siedziałem nad swoimi myślami, zastanawiając się dokąd mogę pójść, co mogę zrobić. Zaprzepaściłem część siebie. Tą, której nienawidziłem, ale ona była zespolona razem z tą, którą kochałem. Minęło be...