Po latach

Widzę, że wraz z wiekiem, nie tylko wino dojrzewa,

Dojrzewa także myśl o samym sobie, o wielkie nieba,

Ale jeszcze nie wpadajmy w megalomanie,

Bo w ciemności chowają się przeszłości cienie.

 

 

Drogi Oberwatorze!

Minęły lata, a ja wracam niczym bumerang. Z górki w dół, z dołu w górki. Sinusoida. Niezmiennie ta sama, choć amplituda się zmieniła, to nadal definiuje mnie przez całe moje życie. Teraz siedzę, jakbym czekał na poklask, z kieliszkiem wina. Rozmyślam o tym co się właśnie dzieje. Dlaczego trafiłem w ten punkt w życiu, co sprawiło, że z prosperującej młodej osoby nagle staczam się w dół. Powoli tracę grunt pod nogami. Niemniej widzę jakby to był most zwodzony. Niestabilny, niebezpieczny, dawno nie konserwowany, ale prowadzi na jakiś drugi brzeg. Prowadzi, prawda? 


Długo siedziałem nad swoimi myślami, zastanawiając się dokąd mogę pójść, co mogę zrobić. Zaprzepaściłem część siebie. Tą, której nienawidziłem, ale ona była zespolona razem z tą, którą kochałem. Minęło bez echa, bez żadnej gry, bez niczego. Pozostała pustka. Pustka. Pustka. I obsmarkana chustka, jak to mówiła kiedyś Asia cytując klasyka. 


Dlaczego tu jestem? Ponownie? Nie wiem. Impuls. Być może to jeden strzał. Być może to dłuższy romans. Zobaczymy. Zawsze balansowałem na granicy, to ta granica przybliża nas do odkrycia co w życiu jest naprawdę istotne, ciekawe czy intrygujące. Balans nad życiem i śmiercią. Balans nad kontrolą nad własnym losem i ciałem. Chciałbym osiągnąć równowagę, ale zawsze wpadam w sinusoidę. Nie ma nade mną orędownika, który poprowadzi mnie, żadnej barierki, której mogę się przytrzymać i idę, niczym pijany, z żałobą i pogardą. Ubierając maskę, niekiedy naprawdę się ciesząc. Znalazłem się w takim punkcie, że sam nie wiem co powinienem robić. Kiedyś miałem jeden cel i on mi przyświecał, dawał siłę. A teraz... trochę jakby się skomplikowało. 


Alexander... znowu.

Comments

Popular posts from this blog

Cisza

Coś się stało

Where did love go?