Posts

Where did love go?

  Nie wiem czy Ty też tak masz, szukam cały czas Wiem już nie odnajdę Cię, jestem całkiem sam Widzę tylko lekki deszcz, mgła i lasu cień Cmentarz marzeń u mych stóp, brak mi tchu A Ty leć, a Ty leć, i nie wracaj już Zostaw mnie, Zostaw mnie, Nie nękaj mnie, zniknij, precz Chciałbym móc powiedzieć to, prosto w Twoją twarz Nie mam siły ruszyć w dal, szukam ciągle Cię. Wiem, to ciągle niszczy mnie, rani serce me Twe wspomnienie w głowie mam, niszczy mnie A Ty leć, a Ty leć, i nie wracaj już Zostaw mnie, Zostaw mnie, Nie nękaj mnie, zniknij, precz Chciałbym wszystko zmienić i nie robić błędów tych, Naprawić każdą drobną rzecz, bardziej wspierać Cię Moja wina leży w tym, byłem sam, nie wspierałem też, Mimo wszystko muszę zostać tu i powiedzieć Ci: Proszę wróć, Proszę wróć, Nie zostawiaj mnie Jestem sam, Jestem sam, Całkiem sam, wszystko zabrano mi   Drogi Obserwatorze,   To będzie pewne podsumowanie. Przepełniają mnie najróżniejsze emocje i nie są to raczej pozytywne ich waria...

Coś się stało

  Zatopiłem się w krzyku ciszy mojej głowy, Nawet jeśli niezamknięty jestem w okowy, Moim sercem jedynie targa zmierzch, Czemu ciąży na mnie czyiś grzech? Chciałem ciszy, lecz jedynie krzyczę, Zaprzepaściłem nocną świetlistą włóczęgę, Teraz kroczę suchym wytartym szlakiem, Roztwoniona nadzieja zastąpiona strachem. Zagrzeb mnie w grobie moich wspomnień, Widzę jedynie przeszłości zjawy wołanie, Chciałbym się wznieść, z cynizmem i nadzieją, Lecz siły nie mam, spotykam się z barierą. Wspomnień żal zabiera gniew i radość, Wizje i głosy mijają mnie, bezradność, I wiem, że znajdę, choć przestałem się kłócić, Nie ma miejsca, do którego mógłbym wrócić.    Drogi Obserwatorze,  Więc minęły wieki i eony. Zniknęliśmy. Wróciłem sam. Ciągle niczym nieszczęśliwa koniczyna, zabawka bez przyszłości, rozczarowany życiem i niezmiernie zawiedziony. Bez nadziei i rozzłoszczony na samego siebie. Czuję się jakbym zaprzepaścił wszystko o co walczyłem. The war is over, we lost - powiedzi...

Come Join the Murder

  Kiedy zapada zmrok, a chwila zatrzyma we mnie ostatni dech, Wtedy ostatni raz zaśpiewa nad moją głową jednooki kruk, Kiedy spoglądam w toń, zobaczę puste oczy i wyschnięty mech, Wtedy jedynie zdołam pokonać się, bo to mój największy wróg.     Drogi Obserwatorze!   W zasadzie mam podobny problem jak poprzednio. Mam zamysł, ale myśli zlewają mi się w wodospad. Wodospad porażek, tak w każdym razie mi się zdaje. Gdy zacząłem to pisać, to się działo wczoraj, ale w miarę czasu pewnie ta chwila będzie się oddalać. W każdym razie zostańmy przy wczoraj. Wczoraj wracałem z pewnego kraju. Droga dłuży się, a powieki ciężkie są. Najpierw dużo muzyki, bo muzyka jest życiem, tętnem, chwilą, czasem i przestrzenią. Muzyka dyktuje to co serce chce powiedzieć, wyraża to co dusza mówi, a także przekazuje w niewerbalny sposób myśli. Tak w każdym razie to zawsze widziałem, już od dawna dobierałem muzykę względem moich doznań, bardzo świadomie i bardzo ważna była dla mnie chwila i komfor...

Koniec przeszłości

Z ósmego spoglądam na kapiące krople wody, Jedna po drugiej, jakby świat się miał skończyć, A ja widzę swoje odbicie, już nie aż tak młody, Tonę, w deszczu, w myślach, chciałbym to wyłączyć, Zapadam się codziennie w piaski wspomnień i czasu, Liczę na zmianę, nie zmieniając się właściwie wcale, Ten wieżowiec, nieatrakcyjny i szary, mnóstwo hałasu, Jak cudownie byłoby opaść, jak te krople w chwale, Macham nogami i nic mnie nie trzyma, lekkomyślnie, Spoglądam i patrzę, lecz od dawna już nie widzę, Choć otoczony ludźmi, to zamknięty, niczym Lśnienie, Od wielu lat już spadam, to codziennie się jeszcze budzę.   Drogi Obserwatorze,   Nie spodziewałem się, że będę kolejny list pisać, ale taka już kolej rzeczy. Najpierw podejmuję decyzję. Męczę ją w głowie przez całe tygodnie, następnie rezygnuję lub odkładam na potem. Analiza konsekwencji . Często patrzę w przeszłość, wspomnienia lubią wracać, mieszać się w snach, straszyć całymi dniami. Niekiedy to właśnie one, mimo, że mniej krwawe ...

Kółko wzajemnego wsparcia - Requiem for Nana

  Więc przyszedł czas, w krwi z moich ust gdy zaciągam się brudnym powietrzem  spływa kropla potu, po policzkach do chust moje ciało jakby tchnięte martwym ostrzem  Myśli pełne władzy i żądzy, nagle wstrzymane patrzę na siebie z góry, widzę tylko pustkę  puste słowa, jedynie obietnice niedotrzymane niczym ptak przelatuję od mózgu, aż po trzustkę  Wzrok pusty, oczy martwe, myśli kołaczą dokoła w sercu jest tylko jedna obietnica, pragnienie  żeby się wyrwać, wzlecieć do góry, taka moja wola lecz jeszcze zostanę, aby pozostało chociaż wspomnienie. Drogi Obserwatorze, wiedz, że myślę o różnych rzeczach, jak to mam w zwyczaju. Są takie drogi, które prowadzą do celu, niczym tory, nie można skręcić, oczywiste są bocznice, rozjazdy, które prowadzą do innych konkretnych celów. Natomiast te tory nie są dla mnie. Jestem zagubionym w lesie dzieckiem. Takim, które spędza już piątą noc w ciemności, bez mapy, kompasu, nadziei i pożywienia. Na skraju poddania się, gdziekol...

Noc i poranek

Dawno przebrzmiał bezpieczny brzeg, Choć nie uciekałem od niego wcale, Już nawet nie słyszę szumu drzew, Zapatrzony jestem w dal wciąż i stale, Przy dobrym wietrze mija czas, Na złych falach, w tratwie dziurawej, Myśli moje wciąż nie imają się Was, Domy o tynkach z masy szarawej, Zaś gdy patrzę wprost przed siebie, Mgłą, smogiem i zasłonięta przestrzeń, Ciągle próbuję dostrzec Ciebie, Lecz jedyne co widzę, to bezkresu cień. Drogi Obserwatorze, Piszę do Ciebie ten list, z pewnością nie pierwszy, może ostatni. Nie jest ani noc, ani nie robię tego ukradkiem. Siedzę i rozpraszam się jedynie. Tak wyglądają moje ostatnie tygodnie. Brak mi skupienia. Brak mi stabilności, jak konstrukcja rzucona na wiatr, bez fundamentu. Wprost wyrwana z zupełnie innej skały. Fakt, zarobaczonej, niczym klif opadający do morza. Mimo wszystko, aby się zakorzenić trzeba czasu. Czasu, którego mam tak mało. Mimo wszystko widzę, widzę śmiało, że gdybym dał się i został na klifie, to runąłbym. Może bym żałował, może ...

Cisza

Pozwól ciszy trwać,  W Twojej głowie rozlać się, Pod powieki ciemność wpuść,  Niech się dzieje to co ma się dziać, W drodze stąd do nigdy przestań trwać, Pozwól drodze skończyć się, Nawet kiedy myślisz, że już czas, Nie bądź już ciężarem, zarzuć pas, Gdy już zaśniesz, naciesz się i trwaj, Zobacz jak wszystko samo rozwiązuje się, Powiedz tylko czy tak długo czekać chcesz? Pod powieki ciemność wpuść. Pozwól ciszy trwać.   Drogi Obserwatorze,   Minęły kolejne dni, mijają kolejne tygodnie. Właśnie kończy się zima. O dziwo śnieg trwał dłużej, niż zazwyczaj. Nieco ponad miesiąc gleba była przyprószona białym puchem. A teraz ciepło rozlewa się po ziemi. Z zewnątrz wszystko wygląda cudnie. Jakby mogło dalej trwać. Jakby mogło napawać zrozumieniem, ambicją, chęcią życia. Ale jednak coś blokuje drogę. Chcę trwać, próbować, starać się. Wszystko idzie nie tak. Wszędzie blokady. Mury. Rozciągają się pochmurne chmury. Już nawet nie czuję się sobą. Czuję się cieniem. Codziennie zap...