Where did love go?
Nie wiem czy Ty też tak masz, szukam cały czas
Wiem już nie odnajdę Cię, jestem całkiem sam
Widzę tylko lekki deszcz, mgła i lasu cień
Cmentarz marzeń u mych stóp, brak mi tchu
A Ty leć,
a Ty leć,
i nie wracaj już
Zostaw mnie,
Zostaw mnie,
Nie nękaj mnie, zniknij, precz
Chciałbym móc powiedzieć to, prosto w Twoją twarz
Nie mam siły ruszyć w dal, szukam ciągle Cię.
Wiem, to ciągle niszczy mnie, rani serce me
Twe wspomnienie w głowie mam, niszczy mnie
A Ty leć,
a Ty leć,
i nie wracaj już
Zostaw mnie,
Zostaw mnie,
Nie nękaj mnie, zniknij, precz
Chciałbym wszystko zmienić i nie robić błędów tych,
Naprawić każdą drobną rzecz, bardziej wspierać Cię
Moja wina leży w tym, byłem sam, nie wspierałem też,
Mimo wszystko muszę zostać tu i powiedzieć Ci:
Proszę wróć,
Proszę wróć,
Nie zostawiaj mnie
Jestem sam,
Jestem sam,
Całkiem sam, wszystko zabrano mi
Drogi Obserwatorze,
To będzie pewne podsumowanie. Przepełniają mnie najróżniejsze emocje i nie są to raczej pozytywne ich wariacje. Przeżyłam najdziwniejsze dwa lata w moim życiu. Dokładnie dwa lata temu byłam na skraju wypowiedzenia z firmy, która od pierwszego października mnie zatrudnia. Ironia, co nie? A wszystkie zdarzenia jakie miały miejsce w międzyczasie, to tylko zlepek doświadczeń i wstrząśnięty shake emocjonalny.
Podsumowanie zarówno gorzkie jak i pełne nostalgii i rozgoryczenia. Właśnie mam wrażenie, jakby miłość mojego życia (Where did love go?) dała mi prosto w twarz i poszła w swoją stronę.
Ale chyba nie do końca chcę o tym mówić. Przywiązanie, troska i poświęcenie. To cnoty, które nie są dzisiaj w cenie. Mimo tego, że dałam z siebie wszystko, to nadal mam gorycz, która mi mówi, że dałam z siebie za mało. Mimo, że po wszystkim nic takiego nie słyszałam, to poczucie zostało. Dzisiaj jest tylko cisza, pustka. Brak chęci do współpracy. Brak chęci do życia. Pretensjonalne teksty w głowie, które odtwarzają się bez przerwy. Czemu to aż tak boli? Czemu aż tak mi zaczęło zależeć? Byłam gotowa oddać wszystko, więc to zrobiłam, a potem co? Potem przestałam być potrzebna. Wykorzystana, wydrążona, pusta i bez perspektyw z dziurami w sercu, niczym sernik obrany z rodzynek.
A miało być pięknie, wspólne śpiewanie, granie, radość, wspólne cele i nagle prysło jakby tego nigdy miało nie być. Pojawiła się inna osoba i nagle miłość życia okazała się jedynie chwilą. Niczym kaprys, chociaż kaprys często trwa dłużej niż słowa mówiące "na zawsze". Niech moja kolejna znajomość zostanie zatem jedynie kaprysem.
Człowiek, który żył we mnie przepadł, nie ma i zniknął. Został zamordowany. Sam siebie zniszczył. Tworząc osobę, którą nigdy nie chciał się stawać. Mało tego, okazuje się, że to nie była jedna osoba, a dwie. Niemniej, ta osoba stała się cyniczna, rozgoryczona i pozbawiona radości, planów i nie wiadomo co dalej się z nią stanie.
Faye
Comments
Post a Comment