Coś się stało
Zatopiłem się w krzyku ciszy mojej głowy, Nawet jeśli niezamknięty jestem w okowy, Moim sercem jedynie targa zmierzch, Czemu ciąży na mnie czyiś grzech? Chciałem ciszy, lecz jedynie krzyczę, Zaprzepaściłem nocną świetlistą włóczęgę, Teraz kroczę suchym wytartym szlakiem, Roztwoniona nadzieja zastąpiona strachem. Zagrzeb mnie w grobie moich wspomnień, Widzę jedynie przeszłości zjawy wołanie, Chciałbym się wznieść, z cynizmem i nadzieją, Lecz siły nie mam, spotykam się z barierą. Wspomnień żal zabiera gniew i radość, Wizje i głosy mijają mnie, bezradność, I wiem, że znajdę, choć przestałem się kłócić, Nie ma miejsca, do którego mógłbym wrócić.
Drogi Obserwatorze,
Więc minęły wieki i eony. Zniknęliśmy. Wróciłem sam. Ciągle niczym nieszczęśliwa koniczyna, zabawka bez przyszłości, rozczarowany życiem i niezmiernie zawiedziony. Bez nadziei i rozzłoszczony na samego siebie. Czuję się jakbym zaprzepaścił wszystko o co walczyłem. The war is over, we lost - powiedział Obi Wan Kenobi. No i skubany miał rację.
Minęła już chwila od momentu, kiedy A. postanowiła zakończyć nasz związek. Było to dla mnie bolesne doświadczenie. O wiele intensywniejsze, niż śmierć rodzica. To moment, w którym dowiedziałem się, że wszystkie plany, cała przyszłość zniknęła. Cała radość wyparowała. Wszystkie drobne rzeczy przestały mieć znaczenie. Skończył się etap, w którym byłem szczęśliwy i zaczął się kolejny, gdzie nie wiem po czym stąpam, gdzie zmierzam i czy dokądkolwiek.
Wiem, to moja wina, za dużo nadziei, za dużo wiary, za mało mnie w tym wszystkim, a zbyt duża odpowiedzialność na tej drugiej osobie. Wiem i rozpaczam. Bo po co mi ta wiedza? Wiem też, że codzienność niszczy nawet najpiękniejsze momenty i wspomnienia. Tak samo jak brak przynależności czy chociażby moment, w którym okazuje się, że to jest koniec. Tak jakbym wjechał prosto w ścianę.
Choć powód zakończenia jest związany z orientacją, być może szczerze, być może tylko oficjalnie. To trudno pozbyć się wrażenia, że wszystko co robiłem było w porządku. Im dalej jestem, tym bardziej widzę jak rozpadałem się. Do takiego momentu, w którym teraz nie wiem kim jestem. Miałem być pisarzem, poetą, miałem tworzyć innowacyjne rozwiązania w dziale badań i rozwoju, miałem interesować się kosmosem i być jednym z pierwszych osadników na Marsie. A będę tylko zlepkiem liter, które znikną wraz z brakiem opłaty za kilka gigabajtów danych na serwerze.
Miałem już wiele możliwości, aby skończyć. Zawsze jednak czuję oddech nad uchem, który sugeruje, że to jeszcze nie jest odpowiedni moment. Jeszcze za dużo spraw niezałatwionych. Brakuje mi odwagi, żeby przejść przez ten portal. A może czekam na coś? Może tylko oszukuję sam siebie.
Świat się złamał, zniknęła połowa mojego życia. Ta połowa z napisem "rodzina". To straszne, kiedy otrzymuje się więcej ciepła od rodziny partnerki, niż od swojej własnej rodziny. I ten moment, kiedy przywiązujesz się, przejmujesz się. Przechodzisz do głębszej relacji i angażujesz się w życie, czasem nawet bardziej, niż partnerka i kończy się z powodów niezależnych. I ot tak, trzeba udawać, że nigdy nie zależało. Że nigdy się nie przywiązałem. Mimo licznych wad, które potrafiły być niebezpieczne i z pewnością się z nimi nie zgadzałem, to zostałem przyjęty nadwyraz ciepło. A potem przyszedł czas, kiedy to ciepło zaczęło boleć. Przypominać dlaczego się kończy, przypominać o tym, że ta dobroć i tak już jest poza gwarancją i każda propozycja boli jeszcze bardziej, bo czuję jakby mi wzrastał dług. Dług, którego nie spłacę. Przede wszystkim dlatego, że brakuje już siły. Skończyła się i zabrakło mocy.
Liczę na to, że coś się stanie. Że z przyczyn niezależnych coś się zmieni. Że stracę kontakt z rzeczywistością, co poniekąd już mam zagwarantowane. Coś się kończy. Coś się stało. Dlaczego tak szybko się przywiązuję? Chciałbym zrzucić okowy i przejść do tego drugiego wszechświata. Brakuje mi troski. Brakuje mi zaufania. Brakuje mi stabilności.
Całe życie walczyłem o spokój, ale nigdy nie potrafiłem stworzyć spokoju w głowie. To zadanie jest dla mnie niewykonalne. Przetrwałem dużo, ale co nas nie zabije, to przynajmniej pokaleczy. Chcę napisać jeszcze kilka dzieł, spróbować życia po raz ostatni. Ale czy to się uda?
Alexander
Comments
Post a Comment