Kółko wzajemnego wsparcia - Requiem for Nana

 Więc przyszedł czas, w krwi z moich ust

gdy zaciągam się brudnym powietrzem

 spływa kropla potu, po policzkach do chust

moje ciało jakby tchnięte martwym ostrzem

 Myśli pełne władzy i żądzy, nagle wstrzymane

patrzę na siebie z góry, widzę tylko pustkę

 puste słowa, jedynie obietnice niedotrzymane

niczym ptak przelatuję od mózgu, aż po trzustkę

 Wzrok pusty, oczy martwe, myśli kołaczą dokoła

w sercu jest tylko jedna obietnica, pragnienie

 żeby się wyrwać, wzlecieć do góry, taka moja wola

lecz jeszcze zostanę, aby pozostało chociaż wspomnienie.


Drogi Obserwatorze,

wiedz, że myślę o różnych rzeczach, jak to mam w zwyczaju. Są takie drogi, które prowadzą do celu, niczym tory, nie można skręcić, oczywiste są bocznice, rozjazdy, które prowadzą do innych konkretnych celów. Natomiast te tory nie są dla mnie. Jestem zagubionym w lesie dzieckiem. Takim, które spędza już piątą noc w ciemności, bez mapy, kompasu, nadziei i pożywienia. Na skraju poddania się, gdziekolwiek nie pójdzie tam drzewa wyglądają tak samo, mech, rozkopana ziemia przez okoliczne stworzenia, a ja jestem tu sam. Widzę jak spoglądają na mnie dzikie oczy. Patrzą i czekają kiedy upadnę, kiedy przestanę oddychać. Oczekują tego. Wymagają tego ode mnie, a ja uparty nie jestem w stanie tego im dać. Choć od dawna jestem zrezygnowany, to nie potrafię. Nie mam dość siły, choć podejmuję ryzykowne decyzje, to jednak coś mnie wstrzymuje. Ale nie tylko o tym chcę pisać. Chcę opowiedzieć o czymś więcej, nie tylko taplać się w błocie, które wylałem na siebie i czekam aż się utopię. 

Chciałbym wspomnieć o tym jak bardzo historia lubi się powtarzać. Dziesięć lat już minęło. Była kiedyś osoba, bardzo zakompleksiona dusza artystyczna. Trudy życia spadały na nią falami, podejmowała decyzje, które były zwyczajnie albo ryzykowne, albo chaotyczne albo krzywdzące. Ale miała w sobie dziwny magnetyzm. Wtedy nie potrafiłem tego ocenić czy zinterpretować. Dzisiaj bym wiedział doskonale, ale wtedy byłem głupi, niedoświadczony i naiwny. Ale nie żałuję. Każde doświadczenie uczy mnie czegoś. Żałuję wielu rzeczy, ale nie tej relacji, ponieważ to jest jedna z tych, które dały mi wiele. Spędzaliśmy setki godzin dzieląc się swoimi przemyśleniami, obnażając się ze swoich myśli. Często ją przerażały moje rozważania. Sama też czuła się przytłoczona, najbliższa mi osoba by określiła, że była przebodźcowana. Tylko 24 godziny na dobę. Nakręcała się w swoich bodźcach. Wymagająca szkoła, ciągła praca, toksyczne relacje, bardzo dużo eksperymentów z własną osobowością i ciałem. I tak mijały lata. Ciągle utrzymując kontakt dzieliliśmy się wieloma przemyśleniami, ona wiedziała o moich rozterkach. Wszystko o mojej ówczesnej bardzo toksycznej relacji, która spychała mnie na dno. Bardzo chciała mi pomóc, ale nie dałem sobie pomagać. Z kolei ona opowiadała mi o swoich relacjach, które były równie, a może i nawet bardziej toksyczne, spychały ją jeszcze głębiej ku zniszczeniu psychiki i nie tylko. Był czas, że miałem tylko ją, nie wiem jak to wyglądało od drugiej strony ale wierzę, że miała więcej bliskich osób, bo tego potrzebowała. Wiele lat później przeprowadziła się do miasta, o którym dziś wiem znacznie więcej, niż trzy miesiące temu, rozpoczęła studia. Nową relację. Odnowił nam się kontakt. Pod skromnością i nieukrywaną radością szybko zdjęliśmy maski, które pokazały, że te same demony przez tyle lat zostały z nami. Wciąż są w głębi duszy. W oczach. Zawsze obecne. Nie rozmawialiśmy o nich już. Chociaż doskonale wiedziałem, że u niej są obecne. Smutny uśmiech, nawet kiedy się śmiała. Oczy głębokie i pełne bólu. Niektóre rzeczy nie znikają. A ja wówczas byłem w teorii szczęśliwy. Rozpoczynałem związek, który miał sprawić, że będę wypełniony, radosny i że się zmienię. Oczywiście to ostatnie się ziściło, niechybnie. Od niej dowiedziałem się, że postanowiła zainwestować w związek na odległość. Bardzo jej kibicowałem. Byli razem jakiś czas. Najpierw mówiła w superlatywach. Potem przestała się odzywać. Kiedy odezwała się następnym razem już była znowu na skraju, straciła zaufanie, straciła swój dobry uśmiech, radość, zyskała nieufność, zawiodła się po raz kolejny na ludziach. Bardzo chciałem jej pomóc, wesprzeć. Przez zazdrość nie mogłem rozmawiać i jej wspierać. To jest coś czego żałuję, ponieważ byłem lojalnym partnerem, ale marnym przyjacielem. Myślę, że wtedy zawiodłem ją po raz ostatni. Kiedy następnym razem rozmawialiśmy, to znowu zyskała barwy. Odrzuciła życie w Polsce. Przeprowadziła się na zachód, i całe szczęście. I jak twierdzi, szczęście też poznała. Mam nadzieję, że tym razem tak naprawdę, bo to jest jedna z tych osób, które zasługują, żeby zagrzebać cierpienie i być obok osoby, która będzie ją wspierać. A czemu o niej wspominam? Sentyment, tęsknota, czasem myślę o niej, ale nie w sensie romantycznym, tego prawie nigdy nie było w tej relacji. Martwię się. Zajmuję czymś myśli. I odbicie jej zachowania odnajduję w pewnej osobie, która jest mi najbliższa. 


Alexander

Comments

Popular posts from this blog

Cisza

Coś się stało

Where did love go?