Koniec przeszłości
Z ósmego spoglądam na kapiące krople wody,
Jedna po drugiej, jakby świat się miał skończyć,
A ja widzę swoje odbicie, już nie aż tak młody,
Tonę, w deszczu, w myślach, chciałbym to wyłączyć,
Zapadam się codziennie w piaski wspomnień i czasu,
Liczę na zmianę, nie zmieniając się właściwie wcale,
Ten wieżowiec, nieatrakcyjny i szary, mnóstwo hałasu,
Jak cudownie byłoby opaść, jak te krople w chwale,
Macham nogami i nic mnie nie trzyma, lekkomyślnie,
Spoglądam i patrzę, lecz od dawna już nie widzę,
Choć otoczony ludźmi, to zamknięty, niczym Lśnienie,
Od wielu lat już spadam, to codziennie się jeszcze budzę.
Drogi Obserwatorze,
Nie spodziewałem się, że będę kolejny list pisać, ale taka już kolej rzeczy. Najpierw podejmuję decyzję. Męczę ją w głowie przez całe tygodnie, następnie rezygnuję lub odkładam na potem. Analiza konsekwencji. Często patrzę w przeszłość, wspomnienia lubią wracać, mieszać się w snach, straszyć całymi dniami. Niekiedy to właśnie one, mimo, że mniej krwawe i bez potworów (czy na pewno?) to jednak one przerażają i sprawiają, że człowiek myśli i wraca, ucieka od rzeczywistości. Zamyka się i okopuje się we własnym cierpieniu. Tapla się w bezpiecznym bagienku rozpaczy, które pielęgnuje i co prawda, przyjemności to nie daje, to tak trudno przecież stąd wyjść. Łatwiej się poddać. I każdego dnia część mnie się poddaje. Zostaję na powierzchni, a jednocześnie tonę. Choć ciężko mi to wyjaśnić, bo nie chcę tu zostać, a jednocześnie tak mi dobrze w takim znanym już świecie. Zupełnie jak ze wstawaniem rano, trzeba wstać, działać i robić rzeczy. Ale jednak pościel jest ciepła, pozycja wygodna, czasem nawet budzisz się przy osobie, do której darzysz przecież tyle czułości, emocji i przywiązania. To jednak nie można opuścić dnia. Trzeba iść przez życie. Choć niemal codziennie wolę się do tej osoby po prostu przytulić i tak zostać.
(...)
Lecz już, choć o tym nie wie, powoli przecieka
spod tamtego pod ciasne niebo, już pod moją
powieką się rozpływa w ciężki jak całun obłok
I przyszedł czas, gdy na prostej zwanej życie zaczęły się tworzyć koleiny. Wytarta droga. Niby pewność. Wszystko szło gładko, do czasu kiedy jednak po przyjrzeniu się dokąd prowadzi, to wtedy wszystko się zmieniło. Droga zrobiła się wyboista. Choć była tak miła na początku. Ale czy na pewno? Nie. Nie sądzę. Ale i nawet najlepszy kierowca jest czasem ignorować niedogodność drogi, jeśli wie, że za wzgórzem będzie lepiej, lub chociaż ma taką nadzieję. To takim kierowcą byłem. Oczywiście nie najlepszym, a takim, który spogląda z nadzieją na wzgórze i myśli, że wtedy będzie lepiej. Ale nie było. Jedno wzgórze. Potem kolejne. Potem jeszcze jedno. I tak przez pięć lat. Aż w końcu pojazd nie chciał jechać. Droga wiodła na skraj. Prosto ku przepaści. A ja głupi tego nie widziałem.
I w zasadzie to właśnie ta droga mnie tu przywiodła. Gdyby nie to, to nigdy by to archiwum nigdy nie powstało. Kiedy już postanowiłem skończyć, co okazało się nie być takie łatwe. Bo jak można w prosty sposób zawrócić z drogi, którą jechało się przez pięć lat z przekonaniem, że to dobra droga? Co prawda to przekonanie było na różnych poziomach przekonujące, a z czasem coraz mniej, to jednak się dążyło do tego. Nie zamierzam opisywać po raz kolejny jak to wyglądało, a raczej co działo się potem. Potem pojawiła się sinusoida. Ta, której dawno nie widziałem. Ta, która postanowiła mną wytrząść do granic możliwości. Mimo nadziei i osoby, która zupełnym przypadkiem stwierdziła, że chce być przy mnie, to mówić i szeptać, że to nie ma sensu, że to wszystko pomówienia, kłamstwa, wszędzie podpowiadało zdrady, krzywdząc w ten sposób. O rany, jakie to jest złe, a z czasem przychodzą wyrzuty sumienia. Budzenie się przed świtem i rozmyślanie co się źle zrobiło. Do tego zaburzone odczytywanie sygnałów (bo przecież każdy sygnał musi mieć złośliwy podtekst lub podstęp, prawda?). Zupełnie nieuzasadniony brak zaufania (i w tym momencie pojawia się głos mówiący "czy na pewno nieuzasadniony?"). Znam sposób, który może uciszyć ten głos. Ba, nawet mam pewność, że już nigdy nie wróci. A razem z nim zniknie ten, który krzywdzi wszystkich. Ten, który zmarnował pięć lat zupełnie niewinnej osobie ("ale czy na pewno niewinnej?"). Ten, który nie liczy się z nikim i o nic nie dba. Ten, który myśli wyłącznie o sobie. Takich jak on jest sporo, więc czy świat nie stanie się o ułamek procenta lepszy kiedy go nie będzie? Tego głosu i jego nosiciela. Ciągle mi te myśli chodzą po głowie. Choć już nie aż tak intensywnie jak zaledwie kilka tygodni temu. Luty i marzec były najsilniejsze, jeśli o to chodzi.
Dzisiaj jest maj. Nabieram dystansu. Do siebie, do świata, do swoich myśli. Choć nadal zdarzają się myśli, jak i lęki czy toksyczne tendencje. Staram się z tym walczyć, choć nie jest łatwo. Nic nie jest łatwe. Coś co potrzebuję to bezpośrednia komunikacja i w zasadzie to aż tyle i tylko tyle. Bo co to tak naprawdę znaczy? I kto jest na to gotów, żeby być bezpośrednim i przypominać, że nie ma żadnych ukrytych celów, że jest w porządku, że jest dobrze, że nagle za rogiem nic się nie zmieni, że za progiem nie ma potworów i że świat się zaraz nie zawali. To jest tytaniczna robota. A jednak jest osoba, która stara się to robić. Choć wiem, że to nie jest proste, to chcę żeby wiedziała, że doceniam. Nawet jak wydaję się niewzruszony, jak coś się dzieje, jak znikam wewnątrz siebie, jak robię się natarczywy, to chcę być. Chcę być wdzięczny. Chcę doceniać. Nawet jak tego nie potrafię, to chcę próbować.
Dopóki amplituda się nie zmniejszy, to nie będę w stanie osiągnąć spokoju. Mogę żyć tylko nadzieją, że nie rozpędzi się i ta charakterystyka nie rozbiegnie się jak psy, bo nie będzie już nic. Ale jest też coś jeszcze. Coś więcej niż nadzieja. A przynajmniej tak sobie powtarzam. Choć wiem, że jeszcze tu wrócę, to chcę wracać coraz rzadziej. Chciałbym zaznać spokoju. W ten czy inny sposób. Spokój w głowie, zamiast zamętu.
Alexander
PS: To zabawne, bo ten post pisałem od ponad trzech tygodni. Może i nawet miesiąc. Miesiąc? Miesiąc. A jeszcze niedawno mogłem codziennie pisać o swoich przemyśleniach czy uczuciach. Myślę, że to dobry znak. Moje myśli przestają oscylować wobec krążącej nad głową beznadziei, być może ciemne chmury się rozeszły? Być może to cisza przed burzą. Nie wiem. Powiedz mi jedynie, obserwatorze, czy może istnieć coś takiego jak tak samo silna miłość wobec drugiej osoby, jak i nienawiść wobec własnej osoby?
Comments
Post a Comment