Amfiteatr porażek

Kiedy ściemnia się, stworzyłem obraz swojej osoby,

Spoglądałem na drzewa, jeziora, słuchałem wiatru, 

Potem nastąpiła przemiana, cięcie w tył głowy,

Jakbym szedł na przedstawienie do amfiteatru,

Widząc swoją osobę, komiczną, nieśmieszną,

Jakby błąkała się, z każdym krokiem tracąc marzenia,

Zachodząc dalej, w ścieżkę niebezpieczną,

Gubiąc się za potokiem myśli, tracąc moc wyrażenia.

 

Drogi Obserwatorze,

 

Po raz kolejny spoglądam w lustro. Widzę jakby świat był coraz bardziej przezroczysty, nienamacalny. Oddaję się temu w pełni, jak kiedyś. Ciągle myślę o zmianach, które mnie czekają. Ja ich wyczekuję, a one na mnie wcale nie czekają. A kiedy robię krok, to czuję się jakbym odbijał się od muru. I to nie jeden raz. Jakbym został zamknięty w bańce, z której nie ma wyjścia. Chcę zmienić wszystko, a sił mam niewiele. Niszczącą miarą patrzy na mnie ktoś z niebytu i jakby starał się zrobić wszystko, żeby mi przeszkodzić. A może tą osobą jestem ja sam, we własnej osobie? Może z równoległego wymiaru, jak powszechnie wiemy, może istnieć, nie musi, ale wierzę, że jednak to nie jest jedyne uniwersum.


Lis spojrzał na kotkę. Omotała go łapkami, spojrzała na niego i uśmiechnęła się. Ruszyła. On zaś za nią. Zagubiony, z bagażem emocjonalnym zostawił wszystko za sobą. Zapomniał o myśliwych, którzy polują na niego, zapomniał o matce, którą całkiem niedawno stracił. Zapomniał też o wszystkim innym. Liczyło się, żeby przetrwać, ruszyć do przodu. Pokładał duże nadzieje w kotce. Zaczepiał ją, a ona się dawała zaczepiać. Ale nigdy nie zaczynała pierwsza zaczepek, rzadko kiedy odpowiadała. Ale jemu to nie przeszkadzało. Liczył, że ona wyprowadzi go z Ciemnego Lasu, zaprowadzi do lepszego miejsca, nawet jeśli to by miało się wiązać z tym, że trzeba przejść Na Drugą Stronę. 

 

Alexander

Comments

Popular posts from this blog

Cisza

Coś się stało

Where did love go?