I'd like to fly, but my wings have been so denied
W progresji porażek, w niekończącym się wirze zdarzeń,
Ciągle i wciąż, brak mi tchu, brak mi wytchnienia,
Kiedy już zabraknie nocy i jakichkolwiek skojarzeń,
Czas mi odbiera ciągle rozrzucone po świecie marzenia,
W chwili, gdy niebo jeszcze spogląda na nas z góry,
Gdy powstaje niebanalny wiatr i podmuch nadziei,
Czas nieubłaganie do przodu leci, rozbijając się o mury,
Spotkamy się wszyscy na niekończącej się pustej kniei.
Drogi Obserwatorze!
Przyszedł kolejny dzień, kolejna rozterka. A za nim kolejna i wciąż niekończąca się linia zdarzeń, horyzont porażek, niespełnionych marzeń, zapomnianych celów, zaprzepaszczonych chwil. Z każdym dniem żałuję coraz więcej, a żal w końcu przygniecie mnie całego, jak już i tak nie do końca stabilne nogi się ugną. Wszystkie podpory, jedna po drugiej, jakby miało nie być jutra, spadają, uciekają, wymykają się z rąk. Im bardziej tonący człowiek, tym bardziej chwyta się wszystkiego. Lub działa autodestrukcyjnie. Lub to i to. W zależności od chwili. Gdy myślę, że moje decyzje będą miały dobry rezultat, to po czasie okazuje się, że to był bardzo kiepski pomysł. Jakbym upadał. Leciał. Spadał, odbijając się od każdej napotkanej gałęzi. Spadam. Jak by nie było. Całego świata. Jakby nie było nawet mnie.
Lis nadal biegnie, rozglądając się bacznie. Jest świadom, że jeszcze nie przekroczył mostu, za którym ciągnie się nieznany świat. Nieznany dla niego, ale Kotka dobrze wie co tam się znajduje. Kiedy upadł, to pomogła, ostrożnie, jakby od niechcenia, ale pomogła. Natomiast lis ma w zwyczaju zapamiętywać, dużo pamięta, ale interpretacja wspomnień zawsze ma w sobie emocje. Dużo emocji. A też dużo wspomnień. Pamięta jak wielokrotnie był wyrzutkiem i całe życie szukał schronienia u kogoś, akceptacji, do której dąży przez całe życie. Nadzieja umiera ostatnia. Na skraju horyzontu widać już most. Ale jest jeszcze czas, żeby zawrócić. Tylko czy jest do czego?
Alexander
Comments
Post a Comment