Burza w głowie

 W gęstwinie zarośli, pomiędzy dniem a nocą,
Kłębi się mgła zadumy, niczym znoszony kapelusz,
Bezdechem zatrzymuje powiew wiatru swoją mocą,
W taki sposób, że nawet nie wzniesie się kurz,
Dniem rozstąpią się drzewa, światło zawita,
Nocą zaś w luźnej ciemności zgubić się można,
W międzyświecie kwiat niezgody na skraju zakwita,
Przeciwieństwo międzyczasu zatrzymuje morza,
W równowadze niezmiernej świat żyje,
Gdy raz się ową zaburzy, nic już jej nie wróci,
Od środka każdy pęk, każda gałązka gnije,
A co spokój zachęca, to jedynie wewnątrz się kłóci.

 

Drogi Obserwatorze,

Właśnie kończą się święta. Pojawia się pierwszy błysk na niebie. Co ciekawe, nigdy specjalnie nie czułem tej magii, a nawet jeśli to już dawno nie pamiętam tych czasów. To tak jakbym już dawno opuścił tamten świat. Nie pamiętając początków, ni końca. Pamiętam wciąż jak wirują płatki śniegu, nostalgicznie, spokojnie, odbijają się w świetle latarni. Tak jakoś mi się zawsze kojarzyło ze spokojem. Ciszą. I ja chciałbym być takim płatkiem opadającym z gracją. Lekki. Nietuzinkowy. Łączący się w jedną całość po zetknięciu z innymi. Kolejny błysk i grzmot. Ale zawsze musiałem stawiać na indywiduum, które nigdy się nie opłacało. Być tym niezrozumianym, inspirować się rzeczami, które nie były interesujące dla mas, moich rówieśników, kolegów i koleżanek. Stąd byłem najmniej ciekawą postacią w szkole. Potem na studiach. Choć tam zacząłem udawać. Udawanie całkiem dobrze mi szło. Do dzisiaj mi idzie nie gorzej, niż na studiach. Maska. Dziesiątki masek. Setki. Zrywa się wiatr. W zależności od dnia. Mało kto ma okazję zdjąć jedną, a co dopiero zdjąć je wszystkie. Już sam nie wiem, która maska przedstawia moją twarz. A może już nie mam twarzy? Może w końcu pozbawiłem się tożsamości i tylko kiedy zostaję sam czuję się jak skorupa. Pusta, wydrążona. Zaczyna kropić. Kolejny grzmot. A może jednak nie. Czuję się rozdarty między światy. Już od jakiegoś czasu. Świat, który milknie. Czasem jakieś echo z niego się wydostaje i rykoszetem uderza we mnie. Czasem ciepłym przywitaniem, czasem kwaśnym monologiem. Ale mimo wszystko się oddala. Po chwilach słabości wyciszam. Siebie. Ten świat. Przeszłość, która niczym drut kolczasty wbija się w serce. A drugi świat, który zaskakująco długo wisi przede mną. Którego nie dostrzegałem przez długi okres czasu. Spoglądał. Niczym Stwórca. Obserwator. Być może to ten, do którego się tutaj zwracam od paru lat? Kto wie? W każdym razie przejmuje się wizjami, to co widzi, to na co nie ma wpływu. To co dzieje się na zewnątrz. A zaproszony do przeczytania moich listów postanowił zstąpić. Jak równy z równym. Zniżyć się do poziomu zwykłego ziarna, którym jestem. Poklepać po głowie, pocałować i powiedzieć, że Nowy Świat czeka na odkrycie. Więc chcę odkryć. Mimo mojej nieboskiej mocy, mimo mojej niewielkich rozmiarów istoty. To jednak chcę. Iść. Jedyne Słońce... Jedyne Słońce. Odbija się echem w uszach. I brnę. Pada. Leje jak z cebra. Grzmi. Idę. A więc dalej, prosto w legowisko grozy. Mówię do Nowego Świata. A grozą jest tutaj moje serce, przepełnione smutkiem, żalem i rozpaczą. Stratą i bólem. Krwią i alkoholem. Bije, choć nie chce od dawna. To jednak teraz, paradoksalnie, chce bić dla kogoś. Grzmot. Dawno tak nie miało. Nie wiem czy kiedykolwiek. Choć krwawi, to jednak ciągnie je do Obserwatora. Tylko czy ma siłę? Serce czy Obserwator? Nie wiem. Nie jestem pewien. Nie wiem. Ale spróbuję, choć raz. Nawet jakby to miałby być ostatni. Potem otchłań czeka. Czarna, od wielu lat zachęcająco spogląda mi w oczy. A zmierzyłem się z nią już nieraz. Opierałem się. Choć kusząco nadal spogląda. Zaprasza. Cierpliwa jak zawsze. Mówi, że jeszcze przyjdzie mój czas. Kilka razy nawet przeszedłem obok niej, zajrzałem jej w oczy. Raz nawet pogodziłem się z tym, że mogę już tam wskoczyć, ale mnie wypluła. Grzmi już naprawdę blisko. Powiedziała, że jeszcze nie czas. Nie teraz. Dokończyłem moje ówczesne zadanie. Śmierciodajna siła wyczerpała się. Klamka zapadła. Klamra się domknęła. Źródło trosk odeszło w niepamięć, a otchłań została. Ona zawsze zostaje. Raz się pojawi, to wraca. A wraca ochoczo. Jedyne Słońce... Rozświetla mi drogę. Tylko jest na tyle silne, żeby doprowadzić mnie do punktu, z którego już nie skoczę? Czy ja będę w stanie ocalić Obserwatora? A on poznał moje maski. Zobaczył całkiem sporą kolekcję. Spoglądał nawet na te, których nikt inny nie widział. Ale o czym myślał? Zaakceptował? Szydził? Wierzę, że nie? Myśli kołatają mi w głowie. Niezmiennie. Burza rozszalała się w pełni. Drążą fałdy na mózgu. Niszczą spokój. Czy na pewno? Obserwator. Ona. Piękna. Mądra. Emanuje ciepłem. Potrzebuję Cię. Zaśpiewaj mi, proszę, choć jeszcze jeden raz...

 

Alexander

Comments

Popular posts from this blog

Cisza

Coś się stało

Where did love go?