Brak Lisa

W ciszy zrodzony, niemy krzyk bezmocy,

Za chwilę uderzy, choć jeszcze o tym nie wie,

Choć wyszedł mi przez fałdy w mózgu,

Z cicha, bo jak inaczej? Nikomu nic nie powie,

Z mych ust wydycham mgłę krwi, w słowa obróconą,

Zaledwie zalążek słów, niemniej ostrych niczym brzytwa,

Zakładam zbroję, nie patrzę w lustro, nie patrzę nigdzie,

Widzę tylko oczami wyobraźni jak coś mnie za kark chwyta,

Pustka, nicość, czy coś więcej nas czeka?

Czy tak nie wygląda życie? 

Te całe tygodnie pomiędzy radosnymi momentami...?

Niektórzy umierają w wieku lat dwudziestu, inni nie rodzą się wcale.

 

Drogi obserwatorze!

 

Choć przyszedł czas mrozów, białego zimna, to jednak w sercu zawsze zostaje taki lodowaty okruch. Ciągle coś co przeszkadza w byciu szczęśliwym. Coś co budzi się razem z zachodem słońca. Myśli. Niepokojące. Budzące gorycz. Nawet kiedy są absurdalne, to z kompulsją się pojawiają. Ciągle i wciąż. Sen się oddala, czuję się jak na pustym peronie widząc odjeżdżający pociąg. A panowie z ochrony kolei w postaci negatywnych myśli podchodzą do mnie żwawym krokiem i próbują zakuć mnie i postawić pod sądem mecenasa Depresji, który dobrze się ze mną zna od... sam nie pamiętam kiedy. A jednak, mimo wszystko staram się, nie poddałem się jeszcze. A mogłem. Nawet chciałem. Zrezygnowany od miesięcy, zagubiony i roztargniony. Nie wiedziałem czy jeszcze jest coś na czym mi zależy. Tych rzeczy na przestrzeni miesięcy ubywało. Znikało. Było ich coraz mniej. A ja traciłem wszystko co znałem. Wszystko co chciałem. Straciłem przyszłość, teraźniejszość, a także chciałem utracić przyszłość. To pragnienie nadal jest silne, przyznaję. Wraca. Zawsze wraca. Jak nienawistne spojrzenie nauczycielki od matematyki w gimnazjum. Mimo wszystko pojawiły się dobre rzeczy. Ważne dobre rzeczy. Takie, dla których chce się żyć. Osoba i zwierzę. Są to bardzo silne powody, dla których chce się żyć. Chce się starać. Oddać całego siebie. Jak nie ma się już nic do stracenia, to bardzo łatwo oddać wszystko. Tak właśnie się teraz czuję. I to nie jest złe uczucie. Bardzo chcę się postarać. Dla niej. Dla nich. Nie ma nic lepszego niż uczucia, że jest się kochanym i zrozumianym. Dlatego nie wyobrażam sobie nie dawać z siebie tego co tylko potrafię, żeby tak się czuła. Ale czy to wystarczy? Czy to nie będzie za mało? Czy się nie wypali? Bardzo się obawiam. Już czułem się wypalony, po latach starań skutecznie gaszonych przez działania na rzecz konformizmu i zamknięciu się w bezpiecznej strefie, bańce emocjonalnej, strefie komfortu, gdzie nikt niczego nie wymaga. Kiedyś musiało się wypalić. A kiedy myślałem, że już nie będzie niczego, straciłem jakąkolwiek wolę, chęć do walki i do czynu, to pojawiła się Ona. 

Spojrzała. 

Przytuliła. 

Zrozumiała. 

Nie pytała. 

Była. 

Pokochałem. 

I tak teraz jestem, trwam przy tym i chcę się tego trzymać. Mimo różnic, to chcę, żeby ona poczuła się jak ja kiedy tego najbardziej potrzebowałem. Ciepło, troska i obecność. Do tego bezgraniczna chęć pomocy. Od lat tego potrzebowałem, a nie dostałem. Ani wsparcia, ani pomocy. Człowiek może poczuć się bardzo samotny będąc z kimś, kto nie ma ochoty pomagać czy wspierać. Oddala się i czuje się obcy.

A teraz pojawiła się jeszcze jedna postać. Dorosły pies, ona, owczarek, z bardzo przykrą historią, skrzywdzona i porzucona. Sama przez wiele lat. Większość życia. Odnalazła dom i chcę dać jej bezpieczeństwo i chociaż te kilka lat szczęścia. Żadne stworzenie nie zasługuje na cierpienie przez całe życie, które i tak jest trudne i beznadziejne, żeby jeszcze było porzucone. Nikt na to nie zasługuje. Tym bardziej jak zwierze potrafi odpłacić się wdzięcznością, radością i zaufaniem. A przy okazji zawsze jest. A ja też chcę, żeby nie czuła się samotna czy opuszczona. Ani jedna ani druga. Oddałem im swoje serce. Tylko tyle miałem. 


Alexander

Comments

Popular posts from this blog

Cisza

Coś się stało

Where did love go?