Happy New Year
W głowie cienie, na dworze mróz,
Ciągle się snuje w mojej głowie kurz,
Nie potrafię, byś może nawet nie umiem,
Czego nie zrobię, tego nie powiem,
Zatem w drogę, mój partnerze w niedoli,
Choć możesz się śmiać ze mnie do woli,
Chciałbym choć raz zaznać smaku drogi,
Bo mnie niewiele już dzieli od podłogi.
Drogi Obserwatorze!
Mija czas, a nowy rok już zastał. Mimo nowych chęci, szerokości i dobrej woli, czuję się słabszy niż kiedykolwiek. Choć fizycznie staram się jakoś trzymać, to każdy oddech sprawia mi trudność, jakbym walczył o kolejne kilka sekund. Ból głowy od wielu dni nie ustaje. Nawet leki przestały działać, w tle jakby wszystko się działo. Czasem mam wrażenie, jakbym miał wypluć płuca. A jednak mija dzień za dniem. Snu coraz mniej. Zasnąć nie mogę, budzę się nad ranem. W międzyczasie tylko drzemię. A teraz tylko użalam się tutaj, bo mnie tutaj nikt nie znajdzie. Co najwyżej starsze myśli, które przelewam. Nie tego rzeczywistego mnie. Ten rzeczywisty, prawdziwy, siedzi pod skorupą i może jest, a może już go nie ma, a może tak naprawdę nigdy go nie było. Ale nie jest sam. Przynajmniej na razie. Dzielnie pomaga mu istota, nieświadomie przez niego zniewolona. Przez jego złe samopoczucie została na dłużej. Choć tego nie chce, to czuje się jakby ją wykorzystywał do zostania dłużej. Ale dzielnie czuwa. A on stara się, żeby ona czuła się dobrze, mimo tego, że siły nie ma to jednak chce dać z siebie wszystko. A co ma w głowie? On, niewiele, ciemne chmury, które zbierają się od dawna. Stara się je odganiać, ale zawsze wracają. Zawsze. A ona? Kto to wie? Chciałby, żeby się czuła dobrze. Ma też nadzieję, że tak jest. Ale kto może czuć się naprawdę dobrze, będąc uwięzionym?
Alexander
Comments
Post a Comment