Brak Lisa
W ciszy zrodzony, niemy krzyk bezmocy, Za chwilę uderzy, choć jeszcze o tym nie wie, Choć wyszedł mi przez fałdy w mózgu, Z cicha, bo jak inaczej? Nikomu nic nie powie, Z mych ust wydycham mgłę krwi, w słowa obróconą, Zaledwie zalążek słów, niemniej ostrych niczym brzytwa, Zakładam zbroję, nie patrzę w lustro, nie patrzę nigdzie, Widzę tylko oczami wyobraźni jak coś mnie za kark chwyta, Pustka, nicość, czy coś więcej nas czeka? Czy tak nie wygląda życie? Te całe tygodnie pomiędzy radosnymi momentami...? Niektórzy umierają w wieku lat dwudziestu, inni nie rodzą się wcale. Drogi obserwatorze! Choć przyszedł czas mrozów, białego zimna, to jednak w sercu zawsze zostaje taki lodowaty okruch. Ciągle coś co przeszkadza w byciu szczęśliwym. Coś co budzi się razem z zachodem słońca. Myśli. Niepokojące. Budzące gorycz. Nawet kiedy są absurdalne, to z kompulsją się pojawiają. Ciągle i wciąż. Sen się oddala, czuję się jak na pustym peronie widząc odjeżdżający pociąg. A panowie ...