Posts

Rollercoaster

Dźwięk w głowie, ćmiący bólu, szmerze między uszami, Powiedz dlaczego nie odchodzisz, tylko zostajesz z nami? Czaisz się za oczami, w mgle stworzonej z krwi i myśli, Niczym czarne krwinki, rozwijasz się jak kwiat wiśni, Odejdziesz, a razem z Tobą ja, każdym krokiem coraz bliżej, Nikomu już nie patrzę w oczy, między skrońmi coraz gorzej, Gdy światła zgasną, a nikt nie będzie pytał, jedyne w głowie Myśli, które siedzą od dawna, niczym zator, a całe ich mrowie...   Drogi Obserwatorze,     Dlaczego ten scenariusz toczy się w kółko i bez przerwy. Już to przerabiałem. Wiele razy. Dziesiątki. Setki. Tysiące. Dlaczego ciągle to wraca? Ciągle myśli, setki, pojedyncze, słabsze, mniejsze, silniejsze, większe. Nie codziennie, acz często. Wsiadam do auta. Jadę przed siebie. W lesie. Lekko zacieniony, korony drzew dają słodki cień. Kręta droga. Gęsto rosną drzewa. A w głowie myśl, żeby nie trzymać się drogi. Jechać prosto zamiast skręcić w lewo. Prosto w skarpę. Motywacji przecież nie ...

Club 27 - Why Not?

14 W progresji porażek, w śmierciodajnej sile zdarzeń /dG coraz dalej bezpieczny brzeg, oddala się od marzeń /GE opuszcza bezradnie dłonie, myśli w szczątki rozdziera /a taniec śmierci wszystko pochłonie, lęk onieśmiela  /Fis przenajskrysze pragnienie, pomóż mi wielki Boże /CG daj zapomnienie - przecież gorzej już być nie może / GE   Dlaczego nie spróbować? Mogę jeszcze żałować? / aC Kiedy odejdzie i dzień, progresja zapętli się /aC Więc dlaczego nie spróbować, dlaczego nie? /GE 12   Dno niepięknej kontury, umieram wciąż próbując /dG chociaż brak mi brawury, zdycham tu rezygnując /GE oczy me cienie spowiły, leżę, analizuję / a ciągle braknie mi siły, powoli w środku gniję /Fis dostrzegam mą dumę - ona pęka utrapiona / CG niezliczone katusze. Granica przekroczona /GE Dlaczego nie spróbować? Mogę jeszcze żałować? / aC Kiedy odejdzie i dzień, progresja zapętli się /aC Więc dlaczego nie spróbować, dlaczego nie? /GE 12   Drogi Obserwatorze! Janis Joplin, Jimi Hendrix, Ji...

Happy New Year

  W głowie cienie, na dworze mróz, Ciągle się snuje w mojej głowie kurz, Nie potrafię, byś może nawet nie umiem, Czego nie zrobię, tego nie powiem, Zatem w drogę, mój partnerze w niedoli, Choć możesz się śmiać ze mnie do woli, Chciałbym choć raz zaznać smaku drogi, Bo mnie niewiele już dzieli od podłogi. Drogi Obserwatorze! Mija czas, a nowy rok już zastał. Mimo nowych chęci, szerokości i dobrej woli, czuję się słabszy niż kiedykolwiek. Choć fizycznie staram się jakoś trzymać, to każdy oddech sprawia mi trudność, jakbym walczył o kolejne kilka sekund. Ból głowy od wielu dni nie ustaje. Nawet leki przestały działać, w tle jakby wszystko się działo. Czasem mam wrażenie, jakbym miał wypluć płuca. A jednak mija dzień za dniem. Snu coraz mniej. Zasnąć nie mogę, budzę się nad ranem. W międzyczasie tylko drzemię. A teraz tylko użalam się tutaj, bo mnie tutaj nikt nie znajdzie. Co najwyżej starsze myśli, które przelewam. Nie tego rzeczywistego mnie. Ten rzeczywisty, prawdziwy, siedzi pod s...

Burza w głowie

  W gęstwinie zarośli, pomiędzy dniem a nocą, Kłębi się mgła zadumy, niczym znoszony kapelusz, Bezdechem zatrzymuje powiew wiatru swoją mocą, W taki sposób, że nawet nie wzniesie się kurz, Dniem rozstąpią się drzewa, światło zawita, Nocą zaś w luźnej ciemności zgubić się można, W międzyświecie kwiat niezgody na skraju zakwita, Przeciwieństwo międzyczasu zatrzymuje morza, W równowadze niezmiernej świat żyje, Gdy raz się ową zaburzy, nic już jej nie wróci, Od środka każdy pęk, każda gałązka gnije, A co spokój zachęca, to jedynie wewnątrz się kłóci.   Drogi Obserwatorze, Właśnie kończą się święta. Pojawia się pierwszy błysk na niebie. Co ciekawe, nigdy specjalnie nie czułem tej magii, a nawet jeśli to już dawno nie pamiętam tych czasów. To tak jakbym już dawno opuścił tamten świat. Nie pamiętając początków, ni końca. Pamiętam wciąż jak wirują płatki śniegu, nostalgicznie, spokojnie, odbijają się w świetle latarni. Tak jakoś mi się zawsze kojarzyło ze spokojem. Ciszą. I ja chciał...

Big Hard Sun

  Drogi Obserwatorze , Już za rogiem święta. A właśnie mija jeden z trudniejszych miesięcy i z pewnością najtrudniejszy rok w moim życiu. Pożegnałem z życia osobę, która była częścią mojego życia przez parę ostatnich lat. Wiele ścieżek przeszliśmy, często się biliśmy o to która powinniśmy przejść. I właśnie to nas zgubiło, brak wspólnej ścieżki. Przyszedł moment kiedy rozeszły się i kiedy ja poszedłem dalej swoją, ona poczuła się zagubiona. Dostała ode mnie wszystkie narzędzia żeby torować dalej swoją drogę, która chciała przeze mnie torować. Teraz trzeba działać. Ja natomiast ciągle i wciąż gubię się w myślach. Idę w pewnym, bliżej nieznanym kierunku. Spoglądam na to jak wali się domek z kart, który budowałem od śmierci mojego taty. Jakby wydarzenia sprzed miesiąca były pewna klamrą. Między śmiercią mojego taty i mojej mamy wszystkie wydarzenia po drodze, studia, związek, każda praca, to było gubieniem się we mgle, aby poradzić sobie z tym co życie dla mnie szykuje. Wciąż w nocy w...

Into the wild

Zahaczyłem o czubek góry lodowej, Wspiąłem się na szczyt, rozejrzałem się, Doświadczyłem dotyku ręki chłodnej, Sponiewierany, brudny, zawsze w trasie, Lecz gdy rozejrzałem się dookoła, nie byłem sam, Nieopodal pojawił się ktoś, jak ciepły podmuch wiatru, Lot bez tchu, stan bliski niebytu, ale wszystko z siebie dam, Łąki, niegdyś czarne i puste, odzyskują barwy pozbawione filtru. Choć burza nadal goni, jakby na granicy światów mózg mi wrzał, To jednak moje oczy zwrócone są ku lepszej przyszłości, Na granicy zmiany przepełniony goryczą i szczęściem będę stał, Muzyka zawsze pomaga, ale to nie ona w moim sercu teraz gości.    Drogi Obserwatorze, lub raczej obserwatorko,   Ostatni tydzień pokazał jak życie może się zupełnie zmienić. Wiesz co? Podobają mi się te zmiany. Serce bije teraz nieco szybciej, jem jakby odrobinę mniej, ale jakby w moich oczach znowu zaczynają pojawiać się barwy. Jakby ktoś dolewał odrobinę tęczy prosto w rogówki. Choć teraz jest bardzo niepewny czas dl...

I'd like to fly, but my wings have been so denied

W progresji porażek, w niekończącym się wirze zdarzeń, Ciągle i wciąż, brak mi tchu, brak mi wytchnienia, Kiedy już zabraknie nocy i jakichkolwiek skojarzeń, Czas mi odbiera ciągle rozrzucone po świecie marzenia, W chwili, gdy niebo jeszcze spogląda na nas z góry, Gdy powstaje niebanalny wiatr i podmuch nadziei, Czas nieubłaganie do przodu leci, rozbijając się o mury, Spotkamy się wszyscy na niekończącej się pustej kniei. Drogi Obserwatorze! Przyszedł kolejny dzień, kolejna rozterka. A za nim kolejna i wciąż niekończąca się linia zdarzeń, horyzont porażek, niespełnionych marzeń, zapomnianych celów, zaprzepaszczonych chwil. Z każdym dniem żałuję coraz więcej, a żal w końcu przygniecie mnie całego, jak już i tak nie do końca stabilne nogi się ugną. Wszystkie podpory, jedna po drugiej, jakby miało nie być jutra, spadają, uciekają, wymykają się z rąk. Im bardziej tonący człowiek, tym bardziej chwyta się wszystkiego. Lub działa autodestrukcyjnie. Lub to i to. W zależności od chwili. Gdy myś...